Op het raam links van de ingang van de HEMA in Uithuizen hangt een A4’tje. De tekst luidt ongeveer: “Al drie jaar lang het vriendelijkste personeel van (of in?) Nederland.” Die tekst roept vragen op. Als “het vriendelijkste personeel” gaat over het personeel van de HEMA in Uithuizen, hoe meet en weetHEMA dat? Of is er een andere organisatie die ketens als de HEMA meet, en is het HEMA-personeel in heel Nederlands het vriendelijkst? De _meet-en-weet_-vraag blijft.
Niet leuk
Mudjeans is failliet. Al sinds begin augustus, maar het bericht daarover in de kranten is mij ontgaan.
Teym berichtte dat Teym ermee stopt. Nu is Teym nogal prijzig, maar wéér een duurzaam bedrijf, althans dat claimt Teym te zijn, de markt af.
Aangenaam
Het weer waarmee september afscheid neemt. Gisteren en vandaag. De geuren, de sfeer – eindelijk een paar dagen zoals ik september graag heb. Ik beschouw het maar als een verlaat verjaardagscadeautje. Het weer waaraan ik dacht en denk bij de romantitel De herfst zal schitterend zijn. De roman was dat niet voor mij.
Mijn buren hadden een bramenstruik. Die stond aan hun kant van de schutting, dat spreekt vanzelf. Mijn buren wilden een nieuwe schutting, meldden ze op een dag. “Ik zie die wel verschijnen,” dacht ik. Ik was een beetje verbaasd dat ze niet de oude schutting weghaalden. Toen ik navraag deed was het antwoord dat ze dachten dat de schutting van de woningstichting was. De bramenstruik werd gesnoeid, maar er was nog ruimte voor braam om tussen de twee schuttingen naar zon en licht te groeien. Er groeit nu braam die overhelt aan mijn kant en er zitten bramen aan. Die krijgen wel hun diepdonkere kleur maar lijken niet te rijpen.
Mijn moeder was geabonneerd op de VCL-serie én op de Spiegelserie. De VCL-serie was iets christelijker dan de Spiegelserie, althans dat vond ik. En de Spiegelserie, die boeken waren soms moeilijk. Vond ik. Ik was al twintig jaar “de deur uit” toen mijn ouders van de Dumasweg verhuisden naar een, zoals zij het noemden, bejaardenhuisje. Vóór die verhuizing kwam ik nog een keertje langs op de Dumasweg. De boekenkast én alle boeken waren weg. Mijn moeder wilde de stofnesten niet meenemen naar het nieuwe huis. “Misschien had ik er wel een paar willen hebben,” zei ik. Mijn vader zei dat hij hetzelfde wel gedacht had. Erg treurig was ik niet.
Regelmatig kwam en komt er een flard uit één van de romans boven drijven. Soms maar één zin, soms een abstract beeld, soms de sfeer, soms de en toen en toen en toen. Al een tijdje roerde zich een roman waarvan ik dacht dat ‘huis’ een deel van de titel was. Het versterkte huis, het witte huis, het … Was de schrijver niet Johan Hidding? Die heeft inderdaad Het versterkte huis geschreven, maar dat is niet het boek dat ik zoek. Ik liet het er maar bij.
Twee dagen geleden pakte ik een papiertje om een notitie te maken en opeens kreeg ik de woorden: als de bramen rijpen. En ik wist dat die woorden de titel waren van het boek dat ik zocht. Internet wist van niks, maar boekwinkeltjes.nl wel. De schrijver ís Johan Hiddink. Waar kwamen die woorden opeens vandaan, als de bramen rijpen? Ik heb de goedkoopste uitgave maar besteld.
De bramen die over de schutting hangen rijpen nog steeds niet.
